ไม่ดูแลคนให้ดีแล้วงานจะดีไปได้อย่างไร!
องค์กรที่ดีเป็นอย่างไร? ผมเองเรียนจบช่างเถอะ ไม่ได้จบสายบริหาร (มาเรียนบริหารก็ตอนแก่แดดแก่ลมแล้ว) เวลานั่งเรียนฟังอาจารย์บรรยาย หรือไม่ว่าจะจากการอ่านตำราเองก็มักจะมีคำถามในใจว่าความรู้ภาคทฤษฎีมันช่างสวยหรู แต่ในชีวิตการทำงานจริงผมแทบจะไม่เจอหลักการเหล่านี้กับชีวิตการทำงานที่ผ่านมาเลย หรือว่าเราไม่เคยทำงานกับองค์กรใหญ่ๆ ที่ให้ความสำคัญกับงาน HR ก็ไม่รู้ ตอนเริ่มต้นทำงานใหม่ๆ อายุเพิ่งจะ 20 ผมเคยเป็นหัวโจกนำการประท้วงของพนักงานโรงงานกับฝ่ายบุคคล แต่จริงๆ ตอนนั้นก็ไม่ได้มีความรู้อะไรมากมายหรอก มีคนอื่นอยู่เบื้องหลังคอยเชียร์ให้ผมเป็นทัพหน้าอีกที55+ เพียงเพราะว่าเราเห็นความไม่ยุติธรรมของการบริหารงานของฝ่ายบุคคล ความรู้สึกตอนนั้นผมมีความรู้สึกว่าหน้าที่ของฝ่ายบุคคลคือทำหน้าที่เพียงเก็บบันทึกข้อมูลขาดลามาสายคำนวนค่าแรงจัดคิวรถรับส่งและเป็นหน้าหน้า รปภ.อะไรแค่นั้น แต่ไม่ได้ดูแลหรือรับฟังเสียงเรียกร้องจากพนักงานเลย เมื่อมีปัญหาก็ได้แต่พูดว่าผู้บริหารสั่งมา หรือผู้บริหารไม่อนุมัติ อะไรๆ ทำนองนั้น ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วฝ่ายบุคคลได้ทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการสื่อสารให้กับผู้บริหารให้จริงหรือเปล่า เปลี่ยนงานมาสามสี่ที่ไม่ว่าบริษัทจะเล็กหรือใหญ่ก็ไม่เคยเจอการทำงานของ HR บริษัทไหนที่ทำให้มีความประทับใจได้เลย แต่พอเราโตขึ้นและตัวเองได้มีโอกาสต้องเข้าไปทำงานด้าน HR เองก็คิดว่าพอจะมีความเข้าใจงานเหล่านี้มากขึ้นแต่ก็เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานเหล่านี้ มีครั้งนึงได้มีโอกาส Set-up บริษัทเปิดใหม่แห่งหนึ่งซึ่งผมทำงานให้ตั้งแต่การเป็นพนักงานคนแรกๆ ของบริษัท ทำกันตั้งแต่จดทะเบียนจัดตั้ง หาซื้อที่ดิน สร้างโรงงาน นำเข้าเครื่องจักรและวัตถุดิบ เขียนโครงการขอรับการส่งเสริมจากรัฐบาล (BOI) ขอเงินกู้จากธนาคารในประเทศ และกระทั้งสรรหาบุคลากรให้กับบริษัท ปัญหาหนักใจที่ทำให้เบื่อกับการทำงาน โดยเฉพาอย่างยิ่งกับบริษัทต่างชาติก็คือเขามักจะใช้นโยบาย 2 ประการหลักในการบริหารคือ 1. นโยบายการบริหารแบบ Top-Down คือฟังคำสั่งจากเบื้องบนลงมาอย่างเดียวโดยไม่รับฟังเสียงจากพนักงานระดับล่าง […]
A to D, Recording to magnetic tape
ปี 2528 ผมเรียนอยู่ ปวช.ปี2 ช่างอิเล็กทรอนิกส์ ที่วิทยาลัยเทคนิคมีนบุรี ขอบๆ กรุงเทพ ผมมีเพื่อนสนิทคนนึงเขาเอาบัตร ATM ของธนาคารไทยพาณิชย์ มาอวดให้เพื่อนในห้องเรียนดูกัน มันเป็นอะไรที่โคตรเท่ห์เลย เพราะสมัยนั้นธนาคารไทยพาณิชย์เป็นธนาคารแห่งแรกที่นำตู้เอทีเอ็มมาติดตั้งที่ศูนย์การค้าสยาม (น่าจะปี 2526) มันเป็นเรื่องไกลตัวที่คนธรรมดาๆ จะมีบัตรเอทีเอ็มใช้งาน (จะเปิดบัญชีธนาคารยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องไกลตัวเลย ยิ่งไม่ได้เป็นคนทำงานมีเงินเดือนยิ่งแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีบัญชีธนาคารไปทำไม) ได้เห็นเพื่อนมีผมก็อยากมีบ้าง ณ.ตอนนั้นธนาคารกสิกรกับธนาคารกรุงเทพเริ่มเอาเครื่องมาติดตั้งตามสาขาใหญ่ๆ กันบ้างแล้ว แต่ไม่ใช่จะไปขอสมัครทำบัตรกันง่ายๆ นะครับ ผมไปสมัครขอทำบัตร ATM กับธนาคารกรุงเทพ เจ้าหน้าที่เขาถามผมว่าจะทำบัตร ATM เพื่อเอาไปทำไม? ผมตอบคำถามเขาไม่ถูกเลยว่าจะมีบัตรเพื่อไปทำอะไร และก็เลยสรุปว่าไม่ได้ทำ จนวันหลังต่อมาได้ไปสมัครของธนาคารกสิกร และก็สมัครผ่านมีบัตรมาอวดเพื่อนๆ เป็นรายที่สองในห้องเรียน55+ (มีแต่บัตร แต่น่าจะมีเงินในบัญชีไม่เกิน 500 บาท) นั้นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมสนใจอยากเรียนรู้ทางด้านเทคโนโลยีเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ อยากรู้ว่ามันทำงานอย่างไร กอรปกับผมได้เรียนสาขาอิเล็กทรอนิกส์ด้วย ผมจึงวางแผนไว้ว่าผมอยากทำโครงงานเครื่องอ่านเขียนข้อมูลลงบัตรแถบแม่เหล็กไว้ส่งอาจารย์สำหรับโปรเจ็คเมื่อตอนเรียน ปวส. ความรู้สมัยนั้นหาได้ยากเหลือเกิน แหล่งเดียวที่อาจจะมีความรู้เรื่องเหล่านี้มาให้อ่านได้บ้างก็จากหนังสือวารสารอิเล็กทรอนิคส์เซมิคอนดัคเตอร์ ซึ่งแทบจะไม่เคยนำข้อมูลความรู็เรื่องเหล่านี้มาลงเป็นบทความให้ศึกษา จนผมเรียนจบ โครงงานส่งอาจารย์ที่ผมอยากจะทำไม่สำเร็จตามเป้าหมาย แต่ก็สำเร็จได้สัก 40~50% ของที่คาดหวังได้ แต่ก็ได้เกรด […]
First trip to Korea (1990)
ผมจำวันเวลาแบบเป๊ะๆ ไม่ได้ว่าครั้งแรกที่มีโอกาสได้เดินทางไปต่างประเทศเมื่อไหร่ แต่พอจะจำปีได้ก็น่าจะประมาณ 1990 (2533) เลยอยากเอาประสบการณ์ครั้งแรกของการได้ไปต่างประเทศมาเล่าให้ฟังขำๆ ในชีวิตจนปัจจุบันมีโอกาสเดินทางไป ตปท. มาก็สักสิบครั้งได้ ประเทศที่ไปมาก็มี เกาหลี, ญี่ปุ่น, มาเลเซีย, สิงค์โปร, ฟิลิปปินส์, อเมริกา, พม่า และประเทศลาว ในทุกๆ ประเทศที่ได้ไปมาเกือบทั้งหมดคือไปทำงาน หรือถูกส่งไปฝึกงาน ยกเว้นพม่าประเทศเดียวที่ได้เหยียบข้ามไปเที่ยวแบบแป๊บๆ เกาหลีเป็นประเทศแรกที่ได้มีโอกาสไปเยือนมาและไปมาหลายครั้ง เนื่องจากพอเรียนจบก็ได้เข้าทำงานโรงงานของเกาหลีที่มาเปิดทำการผลิตอุปกรณ์สื่อสารในประเทศไทย ซึ่งตอนนั้นใช้ชื่อว่า GoldStar คนยุคหลังๆ อาจจะรู้จักเกาประเทศเกาหลีหรืออาจจะเรียกว่าความบูมของประเทศเกาหลีในสายตาของคนไทยก็จากนักร้องหรือละคร โดยเฉพาะเรื่องแดจังกึม ซึ่งโด่งดังมาก ณ.ตอนนั้น แต่สำหรับผม ผมเริ่มรู้จักเกาหลีตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียน ภาพจำของผมมีสองสิ่งซึ่งได้จากการดูข่าวต่างประเทศในสมัยนั้น สิ่งแรกคือประเทศเกาหลีกำลังจะเป็นเจ้าภาพในการจัดแข่งกีฬาโอลิมปิคของปี 1988 จึงมีการประโคมข่าวออกทางสื่อทีวีอยู่บ่อยๆ และอีกสิ่งหนึ่งคือข่าวการชุมนุมประท้วงของประชาชนหรือแรงงานในเกาหลีซึ่งมีขึ้นบ่อยมากและเป็นข่าว จนมันกลายเป็นภาพจำของผม จนเมื่อผมเรียนจบ ปวส.ในปี 1989 และได้ทำงานกับโรงงานเกาหลีที่ชื่อ GoldStar และปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็น LG หลังจากทำงานได้กว่า 1 ปี จึงได้ถูกส่งไปดูงานที่โรงงานแม่ที่เมือง Anyung หากจำไม่ผิดน่าจะเป็นเวลาสองอาทิตย์ได้ (โรงงาน LG ในเกาหลีมีหลายแห่งมาก […]